คำจำกัดความของสกรูเจาะตัวเอง

สกรูเป็นเครื่องมือที่ใช้หลักการทางกายภาพและทางคณิตศาสตร์ของระนาบเอียง การหมุนเป็นวงกลม และแรงเสียดทาน เพื่อค่อยๆ ขันวัตถุและชิ้นส่วนเครื่องจักรให้แน่น สกรูเจาะตัวเองคือสกรูที่มีดอกสว่านแตะตัวเองที่ปลาย สกรูเป็นสิ่งประดิษฐ์ทั่วไปของมนุษยชาติตลอดประวัติศาสตร์ และในแง่ของการใช้งาน สกรูถือเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดชิ้นหนึ่งของมนุษยชาติ

สกรูเจาะตัวเองเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ค่อนข้างใหม่ หรือที่เรียกว่าสกรูเจาะตัวเอง “สกรู” เป็นคำทั่วไปสำหรับตัวยึด ซึ่งใช้ในการพูดในชีวิตประจำวัน

หางของสกรูเจาะตัวเองมีรูปร่างเหมือนปลายสว่านหรือปลายแหลม ไม่ต้องใช้กระบวนการเสริม และสามารถเจาะ เคาะ และขันเข้ากับวัสดุที่กำลังติดตั้งหรือฐานรากได้โดยตรง ซึ่งช่วยประหยัดเวลาในการก่อสร้างได้อย่างมาก เมื่อเทียบกับสกรูทั่วไป สกรูประเภทนี้มีความแข็งแรงในการดึงออกและกำลังยึดที่สูงกว่า ทำให้มั่นใจได้ว่าจะไม่คลายแม้ใช้งานเป็นเวลานาน ใช้งานได้อย่างปลอดภัย เนื่องจากการเจาะและการต๊าปเสร็จสิ้นในคราวเดียว ทำให้การทำงานง่ายขึ้น

การใช้งาน: เป็นสกรูชนิดหนึ่งที่ใช้เป็นหลักในการยึดแผ่นเหล็กลูกฟูกในโครงสร้างเหล็ก และยังสามารถใช้ยึดโลหะแผ่นบางในอาคารเรียบง่ายได้อีกด้วย ไม่สามารถใช้สำหรับการยึดโลหะกับโลหะได้

วัสดุ: มีจำหน่ายทั้งแบบเหล็กและสเตนเลส โดยสเตนเลสยังแบ่งออกเป็นเกรดต่างๆ อีกด้วย

การดำเนินการ: Φ4.2/ Φ4.8/ Φ5.5/ Φ6.3มม. ความยาวเฉพาะสามารถเจรจาตามคำขอได้

ประเภทปลายสว่าน:

หัวกลม (Michelson/Phillips/Torch), Countersunk (หัวแบน)/Michelson/Phillips/Torch, แหวนรองหกเหลี่ยม, แหวนรองหัวกลม (หัวแบนขนาดใหญ่), หัวทรัมเป็ต ฯลฯ